Zuikertuintje

Zuikertuintje was in 1634 een veel groter gebied dat ook Bever en Pos Cabai omvatte. Het stond bekend om haar putwater dat van hoge kwaliteit was en een zuivere smaak had. Al bij aankomst van de Nederlanders in 1634 was hier een tuintje aangelegd door de indianen waar onder andere suikerriet werd verbouwd. Volgens M.Visman werd de Suykerthuin toen Chinchorro ( indiaanse naam ) of Enchorro ( Spaans) genoemd , woorden die beiden de aanwezigheid van water aangeven. Chinchorro is ook de naam van het gebied en de baai van Sint Joris dat tot Chinchó is verbasterd.
De tuinen bij Zuikertuintje werden later door de Spanjaarden en in 1662 door de Nederlanders overgenomen, die het uitbreidden tot voedselplantage voor de kampen voor slaaf gemaakten op Zuurzak en Sint Joris. Naast Zuikertuintje werden ook de plantages Piscadera en Rio Canario voor dit doel ingericht.
Zuikertuintje was één van de eerste negen plantages van de WIC en was in 1700 al verkocht aan particulieren. Het landhuis dateert uit de 19e eeuw, om precies te zijn anno 1870, het jaartal dat op één van de dakkapellen aan de zuidzijde wordt vermeld.

Doodstraf
In een gedeelte van de Zuikertuin lag ook het commandeurs -of cornettuintje dat herhaaldelijk werd geplunderd door soldaten die in de nabijheid waren gelegerd. Dat leidde tot een officiële afkondiging op 10 maart 1636 waarin de doodstraf werd ingesteld op het stelen van fruit uit de hofjes op Zuikertuintje en bij Zuurzak.
Dit hofje moet eens het mooiste gedeelte van het vroegere Ruiterkwartier zijn geweest, met diverse boomgaarden waaronder prachtige mispel en mangobomen. Het lag tussen de plantages Zuikertuintje en het meer westelijk gelegen Groot Davelaar die van 1888 tot 1936 één geheel vormden. Zuikertuintje en Groot Davelaar zijn pas door de aanleg van de Schottegatweg in 1931 van elkaar gescheiden. J. van Ditzhuijzen vertelt in het boek Landhuizen van Curaçao dat beide plantages tot 1906 eigendom waren van Mozes Marchena en daarna van de familie Winkel. In 1932 verkocht de familie Winkel Zuikertuintje aan een familielid van de Venezolaanse dictator Juan Vicente Gomez.

Toffie Hofland
Het landhuis werd daarna, tijdens W.O. 2 als recreatiecentrum gebruikt door de Sociëteit ‘ Koninklijke Vereeniging Onze vloot’ dat duizenden bemanningsleden van koopvaardijschepen en de marine op Curaçao trakteerde op gezelschapsspelen, eten en drinken. De vereniging had ook plannen om op het Schapeneiland bij Koningsplein een zeeemanshuis te bouwen, maar dat project ging niet door.
Zuikertuintje werd later het centrale onderkomen voor de padvinderij en veranderde daarna in een grutterij, dat in 1950 werd overgenomen door de bekende Toffie Hofland die het Toko Zuikertuintje noemde. Hier waren typische Nederlandse producten verkrijgbaar met als traditie ook haring en aan het eind van het jaar: oliebollen.
Het landhuis werd daarna verbouwd, uitgebreid en sinds 2007 veranderd in een winkelcentrum.
Zie ook Ruiterkwartier